Weg met afrekencultuur bij kinderen!

 

 

Gisteren zat ik op een gegeven moment met een grote glimlach op mijn gezicht te kijken naar Radar het ging over de citotoets. Het begin was erg zorgwekkend tot ik Staatssecretaris Sander Dekker hoorde zeggen dat hij een wetsvoorstel wil die de Cito verplicht stelt. Daarnaast kijken naar hoe een kind verder presteert en hoe het kind ontwikkeld op de basisschool. Daarnaast wil de Staatsecretaris op een later tijdstip in het jaar (april ipv februari) zodat kinderen op advies van juffen en meesters met een bepaald niveau naar de middelbare gaan. De middelbare school krijgt dan pas later na de inschrijving van het kind de citotoets.

 

Fijn dat iemand wakker is geworden en kijkt naar het kind in zijn geheel, niet enkel naar een moment opname.

 

Kinderen worden al vanaf de seconde dat ze op de wereld komen beoordeeld. Als eerste de APGAR score, een wetenschappelijk oordeel, die van belang is voor het meten van de gezondheid van de pasgeborene en waar conclusies aan worden verbonden. Een onmisbare test naar mijn inziens.

Daarna krijgen we de kraamhulp die zowel voor moeder en kind die zaken observeert en daaraan conclusies verbindt. Dan daar uit voortvloeiend het  CB, meten, wegen, oren, ogen,  inenten, en sociale controle. Weer komen er observaties daaropvolgende conclusies. Al worden deze steeds gekleurder en afhankelijk van CB arts of wijkverpleegkundige.  Te bezorgd of juist niet, te dik, te dun, te kort, te lang enzo.

Blijft je kind thuis is het je directe omgeving die van alles ziet, evt het in je gezicht) zegt en geconcludeerd. Wederom, te bezorgd, te makkelijk, nooit thuis, of altijd, te weinig te veel eindeloos gaat dit door. Ook hier komen gekleurde conclusies uit. Wordt niks, wat leuk kind, knapperd, te druk enzo.

 

Op het kindercentra  is dat ook. We moeten aan allerlei regels voldoen, aan kwaliteitseisen, er zijn kind-, groepsobservaties die het kind observeren op motorisch, sensomotorisch, sociaal en emotioneel gebied.Ook hier worden conclusies uit getrokken.

 

Al die conclusies zijn prima zolang we het kind hierbij niet uit het oog verliezen. Het zijn (moment) opnamen die we doen, die iets zeggen op dat bepaalde tijdstip. Laten we vooral niet vergeten dat een kind een lerend wezen is die zich continu (op eigen) tempo ontwikkelt.

Zijn er wetenschappelijk aantoonbare signalen tuurlijk verbind daar een conclusie aan en maak er een handelingsplan op die op het kind en de ouder/verzorger is afgestemd met daarbij het kind niet uit het oog verliezend.

 

 

Vandaar dat ik gisteren bij het programma met een vette glimlach op mijn gezicht zat , eindelijk iemand in Den Haag die snapt hoe je naar kinderen moet kijken in dit geval in het onderwijs, je moet ergens beginnen.

 

Laten we stoppen met de afrekencultuur en kijken wat echt belangrijk is voor onze toekomst, onze kinderen!

 

 

Leave a Reply