Wat willen we nu?!

Wat willen we nu?!

 

Afgelopen week had Minister Jet Bussemaker van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap het er over dat de ‘thuiszitvrouw’ te veel geld kost voor de maatschappij en dat deze vrouw die (hoog) opgeleid is moet blijven werken.

Daarop was er een reactie van de hoofdredacteur Wim Kranendonk van Reformatorisch dagblad, die in zijn eigen krant schrijft dat de ‘thuiszitvrouw’  juist beloond zou moeten worden voor al haar huishoudelijke en evt. opvoedkundige praktijken. Maar eerste gedachte was, waar is de man in dit verhaal?

Waar gaan we naar toe in onze maatschappij? Kunnen we niet even terug naar de basis, eens serieus kijken naar wat we anders en beter zouden kunnen doen?  Voor mij begint het met keuzes, het hele leven bestaat uit keuzes. Enkel moeten we die steeds eerder maken. Het begint bij de Cito in groep 8 daar wordt de toekomst al min of meer vastgelegd. Op de middelbare school word je geacht als puber een keuze te maken die bepalend kan zijn voor de rest van je carrière, je leven. Ik zeg bewust kan zijn, omdat het bijna onmogelijk is om als puber een wel overwogen studiekeuze te maken die je ook de rest van je leven wilt blijven volgen. Kijk maar naar de hoeveelheid opgeleiden die op latere leeftijd weer switchen/omscholen omdat de eerste keuze toch niet de juiste was.

Een ander punt is kinderopvang. Dit kabinet doet er alles aan om de vrouw juist thuis te houden. Kinderopvang wat zo belangrijk is voor kinderen en voor ouders(s) die willen werken, wordt zo duur dat het voor sommige mannen en vrouwen onmogelijk gemaakt wordt om nog te blijven werken. Maak van kinderopvang een basisvoorziening zodat iedereen hier gebruik van kan maken. Wil je thuisblijven, blijf je thuis, wil je werken, ga je werken. En dit geldt naar mijn in ziens voor mannen én vrouwen.

Laten we onze maatschappij eens zo gaan inrichten dat onze kinderen en hun kinderen straks keuzes hebben die ook weer herzien kunnen worden zonder dat er meteen allerlei ‘doelgroepen’ en/of maatregelen verzonnen worden.

Minister Bussemaker, in plaats van met vingers naar, in dit geval, groepen vrouwen, te wijzen en te vertellen wat ze moeten doen, is het wellicht een idee om eens te gaan nadenken hoe u het in de praktijk voor u ziet. Bijvoorbeeld de mannen en vrouwen die willen werken én die kinderen hebben, hun kind nog naar een goed betaalbare en kwalitatief hoge kinderopvang kunnen brengen. Hoe ziet u dit voor zich? Gezien deze mogelijkheid nu door het huidige beleid van uw kabinet er bijna niet meer is.

Dat (noodgedwongen) thuisblijf mannen en vrouwen, ook hun kind naar de kinderopvang kunnen brengen, omdat dat goed is voor de ontwikkeling van het kind. Even een tip voor u: maak van kinderopvang een basisvoorziening!

Dat mannen en vrouwen die er, (onvoorzien) alleen voor komen te staan, zich kunnen (om)scholen zodat zij weer nieuwe mogelijkheden voor zichzelf creëren op de arbeidsmarkt.

Als ik u was zou ik zeggen laten we stoppen met A te zeggen en B te doen, om daarna weer C te zeggen. Ga in plaats daarvan eens  daadwerkelijk luisteren naar wat er in onze maatschappij wordt gezegd en daar naar handelen. Met als resultaat dat er keuzes gemaakt worden die een positieve uitwerking hebben in de maatschappij en waarin een ieder zelf mag kiezen hoe hij/zij wil omgaan met de keuzes die er zijn gemaakt.

 

 

Leave a Reply