Wat een verdriet

Wat een verdriet

Afgelopen mei schreef ik nog een blog over ‘doorzetten’. Dat je als volwassenen niet zomaar je relatie moet opgeven, uit elkaar moet gaan of scheiden. Zeker niet als er kinderen in het spel zijn. Dat je moet vechten, moet doorzetten. Met als uitzondering mishandeling, misbruik. Is hier sprake van dan vind ik dat je juist vóór je kinderen uit elkaar moet gaan. Is hier geen sprake van dan vond ik het vooral een egoïstische keuze. Ik heb mijn mening moeten herzien. Er is  bij mij geen sprake van misbruik of mishandeling geweest. We hebben er naar mijn inziens alles aan gedaan. Gepraat, gehuild , tijdelijk uit elkaar, weer proberen, relatietherapie. En toch zijn mijn ex-man en ik er niet in geslaagd bij elkaar te blijven.  Tot groot verdriet van onze kinderen en van ons zelf. De koek was op, om allerlei redenen. Maar wat een verdriet.

Mijn ex-man en ik zijn op een ‘goede manier’ gescheiden. Hebben de scheiding vlot geregeld en hebben co- ouderschap. Dit alles in samenspraak met de kinderen. Maar wat een verdriet, wat een onzekerheid.

Ik dacht ik ben ervoor de kinderen. Ik sta volledig achter mijn keuze, ik richt mij op hun, op hun verdriet, hun verlies in vertrouwen, het weer opnieuw beginnen er voor hen zijn. Ik dacht ik doe dat wel even. Maar wat een verdriet, wat een pijn.

 We hebben het samen uitgelegd aan de kinderen. Dat het aan ons lag en niet aan hen. Dat wij zielsveel van hun houden en dat altijd zullen blijven doen. Maar dat papa en mama de ruzies niet meer kunnen bij leggen, het niet meer goed kunnen maken. Hoe leg je dat uit? Als je altijd tegen je kinderen heb gezegd; het is altijd op te lossen, loop niet weg, maar maakt het weer goed. Hoe leg je dat principe uit aan je kinderen als ze dat als vraag aan jou stellen, als eis! Waarom papa en mama, waarom lukt het jullie niet? Wordt weer vriendjes, dat doen wij toch ook! Wat een verdriet.

Het klopt wat ze zeggen. Het is zo waar. Maak het weer goed. Maar soms valt het niet meer goed te maken. Maar hoe leg je dat uit? Het zou zoveel makkelijker zijn om in zo’n situatie als kind te kunnen denken. Ja we zijn even boos maar daarna maak je het weer goed. Je ziet het verdriet in hun ogen, in hun lijfjes. Je slaat als papa en mama hun complete basis, hun veiligheid aan greuzelementen. Wat een verdriet.

Ondertussen zijn we een paar maanden verder. Kinderen zijn flexibel, dat wist ik al maar nu zie ik het zelf en ervaar ik het. Maar is het echt flexibel of bouwen ze een schijnveiligheid op? Het enige wat ik weet is dat mijn ex partner en ik er alles aan proberen te doen. Ik zeg bewust proberen want het is niet altijd makkelijk. Met hulp van buitenaf en door met ze te praten en er simpelweg te zijn probeer je hun vertrouwen weer op te bouwen. We weten het pas over een jaar of tien of mijn ex partner en ik het goed hebben aangepakt. Als ze zelf een intieme relatie aan willen gaan. Hun vertrouwen in de ander? Hebben we dat voorgoed geschaad of hebben we de schade beperkt kunnen houden? Ik hoop het. Maar voor nu wat een verdriet.

One Comment

Leave a comment
  1. sabine 4 februari 2014 at 18:56 #

    Ben er stil van…wat een verdriet….
    sterkte Anniek en kindjes

Leave a Reply