Nee, ik ben niet bang!

Ik ben bang voor sommige dingen die je rationeel zo weg kan praten. Ik heb het niet zo op hoogtes, niet op kleine ruimtes maar vooral niet op spinnen!

Formaat maakt niet uit.. ik sta altijd wel even te gillen, hoe groter de spin hoe groter de gil.

Maar goed als je kinderen krijgt is dit één van die dingen die je met jezelf afspreekt. Ik ben bang, maar dat ga ik echt niet aan mijn kinderen overbrengen of laten merken.

Nu heb ik het geluk drie mooie zonen te hebben die vrij stoer zijn. Dus als ik dan een keer een spin zag en papa was niet in de buurt, vroeg ik vrij relaxed wilden of zij de spin even wilden weg doen, liefst doodmaken. Met plezier wordt het spinnetje buiten gezet. Dit onder begeleiding van de wijze woorden, mam die spin is hartstikke nuttig en ik maak echt geen levende dieren dood. Je hebt helemaal gelijk schat, zei ik dan stoer. En als ze dan even niet kijken maak ik de spin zelf wel dood of zuig ze op, stel je voor dat… Krijg er echt de kriebels van.

Enkel vandaag ben ik echt zo zwaar door de pedagogisch verantwoorde mand gevallen. Ik pakte een bloesje op om te strijken en terwijl ik dat doe, kippenvel krijg ik weer,  zelfs als ik het nu op schrijf. Valt er toch zo’n mega, en ik bedoel echt mega, grote dikke zwarte spin uit. Zo op de trap terwijl ik op de overloop sta! Gillen heb ik gedaan, als een klein kind. Mijn man was niet thuis dus ik roep mijn oudste zoon en die komt aan gesneld. Denkend dat zijn moeder het ik weet niet wat heeft. Mam wat is er?! Spin, een spin pers ik eruit, pak h’m schatje asjeblieft!!!!!

 

En als een echte ware held heeft hij die grote dikke zwarte spin weggehaald!

Lachend dat wel, kom maar hoor mam, hij is weg. Zodra papa thuis kwam moest het verhaal natuurlijk in geuren en kleuren verteld worden en de grappen zijn niet van de lucht.

Maar goed, ondanks dat ik dit waarschijnlijk nog heel lang zal moeten aanhoren, is mijn doel wel bereikt. Zij zijn echt niet bang voor spinnen! En dat is, in mijn geval heel erg handig.

Leave a Reply